Ik ben nu gewoon tevreden met mezelf

Roweena (38) is een echte Tilburgse. Geboren en getogen in de stad. Ze woont sinds 2018 in een woongroep aan de Bilderdijkstraat. “Sinds mijn zeventiende ben ik hier,” vertelt ze. “Thuis ging het niet goed. Mijn vader heeft toen hulp ingeschakeld.” Over haar jeugd weet ze niet alles meer. “Ik weet niet alles meer. Dat maakt het soms lastig om terug te kijken.” 

Toch is het contrast met nu groot. “Ik zit hier echt goed,” zegt ze. “De laatste tijd doe ik steeds meer zelf. Sinds een paar maanden kook ik bijvoorbeeld mijn eigen eten.” Het zijn misschien kleine stappen, maar voor Roweena betekenen ze veel. Ze laten zien dat er iets veranderd is. 

Die verandering begon onder andere met de Ollie-methode. 

Via haar gedragsdeskundige kwam de methode op haar pad. “In het begin dacht ik: twintig weken? Dat is lang zeg.” Uiteindelijk vloog de tijd voorbij. Twee keer per week kwam ze samen met anderen: één keer in een groep en één keer samen met haar begeleider. Trainer Teun zag het meteen. Roweena was gemotiveerd. “Ze keek er echt naar uit,” vertelt hij. “En ze pakte het vanaf het begin goed op.” 

De methode draait om begrijpen hoe je zelf in elkaar zit. Wat betekent het als je een licht verstandelijke beperking hebt? Waar ben je goed in? En wat vind je lastig? Door dit beter te begrijpen, krijg je meer grip op je leven.  

Voor Roweena was dat precies wat ze nodig had. “Mijn vader haalde me vaak naar beneden,” vertelt ze. “Daardoor accepteerde ik mezelf eigenlijk niet.” Tijdens de bijeenkomsten ging ze daarmee aan de slag. Soms was dat confronterend. “Het is veel informatie in het begin. Het eerste half uur heb je me, daarna haak ik soms af,” zegt ze eerlijk. Maar stoppen? Dat kwam niet in haar op. “Waar ik aan begin, maak ik af.” 

Langzaam begon er iets te verschuiven. Ze leerde anders kijken naar zichzelf. “Ik wilde bereiken dat ik mezelf ging accepteren. Dat is niet in één keer gelukt, hoor. Maar het gaat wel veel beter.” 

Dat merk je in hoe ze praat, hoe ze naar zichzelf kijkt. Ze kan nu beter aangeven wat ze voelt en nodig heeft. “Ik zeg sneller wat er aan de hand is. Ik kan beter mijn grenzen aangeven en om hulp vragen.” Het gaat nog niet altijd vanzelf, zegt ze er meteen bij. “We hebben ook geen toverstokje. Maar het gaat wél beter.” 

Ook haar zelfbeeld veranderde. Waar ze zichzelf eerder vooral bekritiseerde, ziet ze nu ook wat goed gaat. “Ik weet nu beter wat ik kan en waar mijn interesses liggen.” Dat inzicht maakt verschil. “Vroeger was ik vaak boos of verdrietig. Ik zocht steeds bevestiging. Dat heb ik nu veel minder.” 

Een van de belangrijkste lessen voor haar was misschien wel iets ogenschijnlijk kleins: de lat lager leggen. “Ik legde die altijd veel te hoog voor mezelf,” zegt ze. “Nu niet meer. Dat is echt veranderd.” 

Volgens Teun is dat precies waar de kracht van de methode zit. “We helpen mensen om zichzelf beter te begrijpen. Niet alleen wat moeilijk is, maar juist ook wat goed gaat. Van daaruit kun je verder bouwen.” Het gaat niet om veranderen wie je bent, maar om leren hoe je met jezelf omgaat. 

Die verandering zie je ook terug in Roweena’s dagelijks leven. Inmiddels is het traject bijna een jaar geleden afgerond. In die tijd heeft ze grote stappen gezet. “Ik blow en drink niet meer,” vertelt ze. “En ik laat minder over me heen lopen. Vooral door mannen, dat ging vroeger vaak mis. Nu kan ik beter mijn grenzen aangeven.” 

Trots is ze ook. “Dat is het belangrijkste: dat je zelf trots bent op jezelf. En dat ben ik.” Ze glimlacht even. “Ik wil verder. Als je niet aan jezelf werkt, blijf je stilstaan.” 

Die beweging vooruit ziet ze ook terug op haar werk. Sinds 2015 werkt ze bij De Hanekam, in het serviceteam. Drie dagdelen per week. “Ik geniet daar echt van.” 

Als ze terugkijkt op de Ollie-methode, hoeft ze niet lang na te denken over wat het haar heeft gebracht. “Ik ben nu gewoon tevreden,” zegt ze. “Met mezelf. Met mijn leven.” 

En dat is misschien wel de grootste winst van allemaal.