We doent het écht samen
In dit ervaringsverhaal vertellen Kiki, haar moeder Fleur en trainer Klaartje over hun ervaringen met de module Dit ben ik van de OLLIE-methode. Hun verhaal laat zien wat het kan betekenen om elkaar beter te begrijpen. Niet alleen voor Kiki zelf, maar juist ook thuis. Wat begon als een zoektocht naar passende ondersteuning, groeide uit tot een traject waarin zij zich gehoord voelden – en waarin ze vooral samen sterker werden.
Sinds 2024 woont Kiki op een behandelgroep van Amarant. Daarvoor zat ze op een behandelgroep bij een andere organisatie. “Op een gegeven moment merkte ik: Kiki komt niet verder,” vertelt Fleur. “Ik miste de betrokkenheid en het gevoel dat we het samen deden.”
Via Crossroads kwamen ze bij Amarant terecht.
“We zijn samen gaan kijken en Kiki zag zichzelf hier meteen wonen. Dat gaf een goed gevoel. Ze had inspraak in haar kamer en hoe die eruitziet. Dat doet echt iets met haar.”
We begrijpen elkaar nu beter en doen het écht samen
Op de behandelgroep werd al gewerkt met Ollie’s Toolbox, onderdeel van de OLLIE-methode. Vanuit daar kregen Kiki en haar gezin het advies om deel te nemen aan de psycho-educatie module Dit ben ik.
In deze module leren jongeren meer over zichzelf en over de invloed van hun licht verstandelijke beperking (LVB). Dat doen ze in een groep, met bijeenkomsten twee keer per week. Ze leren van de trainers, maar ook van elkaar. Ouders doen actief mee, met ouderbijeenkomsten en persoonlijke coaching.
Klaartje, trainer van de module, legt uit:
“ We kijken samen naar hoe het thuis gaat en hoe je het geleerde kunt toepassen. Daarbij is het belangrijk om samen te ontdekken waar de lat ligt: wat past bij deze jongere? Wanneer is iets haalbaar? Jongeren én ouders leren daar beter op afstemmen.”
De start ging bij Kiki verrassend makkelijk.
“We kregen het advies om gewoon eens te komen kijken,” vertelt Fleur. “Na de eerste keer voelde Kiki al dat ze erbij hoorde. Vanaf de tweede keer zat ze er ontspannen bij.”
Inzicht, herkenning en begrip
In de module krijgen jongeren en ouders uitleg over hoe een LVB-brein werkt, altijd op een manier die past bij de jongere zelf. Ze werken samen in een werkboek.
“Ze vullen het helemaal zelf in. Het wordt echt van henzelf,” zegt Fleur.
Wat voor Fleur het grootste verschil maakt? Het wederzijds begrip.
“Ik snap nu veel beter hoe Kiki denkt en reageert. Als ze iets zegt, denk ik soms: oh ja, je hebt gelijk. En als ze drie keer hetzelfde vraagt, begrijp ik waar dat vandaan komt. We begrijpen elkaar nu gewoon beter.”
Ook het contact met andere ouders vindt ze waardevol.
“Je hoort hun verhalen en merkt dat je niet de enige bent. Dat geeft herkenning en steun.”
Met vertrouwen vooruit
Voor Klaartje is het mooiste moment als een jongere aan het einde van de module vraagt of hij of zij nog een keer mee mag doen.
“Dan weet je dat iemand zich veilig heeft gevoeld en echt iets heeft meegenomen.”
Fleur kijkt met vertrouwen naar de toekomst.
“Iemand met een LVB blijft een LVB houden, maar ontwikkeling stopt nooit. Kiki kan nu beter haar grenzen aangeven. Soms zegt ze gewoon: ‘mama, je overvraagt mij.’ En dan denk ik: je hebt gelijk.”
Ze glimlacht:
“En dat is winst. Voor haar, maar ook voor mij.”
