Je moet ook naar jezelf kijken, in het belang van je kind

In 2018 veranderde Johns leven ingrijpend. Van iemand die altijd werkte – van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat – werd hij plotseling afgekeurd vanwege ernstige longproblemen. “Dan ineens niet meer kunnen werken, dat is heel bizar. Ik kwam vaak in het ziekenhuis terecht. Dat doet veel met je.” 

In datzelfde jaar trok John aan de bel bij Veilig Thuis. Zijn zoon Keith, toen 14 jaar, had al vanaf zeer jonge leeftijd te maken met complexe problematiek. “Vanaf dat hij tweeënhalf was, zagen we al dat er iets niet klopte.” De biologische moeder van Keith kampte met verslavingsproblemen en gebruikte tijdens de zwangerschap alcohol en drugs. In de jaren daarna was er sprake van fysiek geweld en seksueel misbruik. Keith wisselde vaak van school en raakte steeds verder beschadigd door wat hij had meegemaakt. 

Keith volgde eerst regulier onderwijs, maar stapte rond zijn achtste over naar speciaal onderwijs. Ondanks alle inzet bleef het thuis steeds lastiger. “We wisten op een gegeven moment echt niet meer hoe we met hem om moesten gaan. Zijn gedrag was niet goed, maar we hadden ook nog vijf andere kinderen rondlopen. Wat doe je dan?” 

De melding bij Veilig Thuis zorgde ervoor dat het balletje ging rollen, al verliep dat moeizaam. De moeder van Keith werkte niet mee, wat de situatie ingewikkeld maakte. Pas in 2022 kwam STEK in beeld. Na de zomervakantie startte Keith daar. 

In het begin verbleef hij van zondagavond tot en met vrijdag bij STEK, maar later werd dat steeds een dag korter. En sinds vorige zomer (2025) is hij weer helemaal thuis.  

“Keith vond het in het begin raar om bij STEK te zijn, hij was het liefst thuis. Maar hij had daar wel snel zijn draai gevonden. Hij had vriendjes en we zagen dat het hem goed deed. Hij vond het fijn om met de begeleiding te praten, over het verleden. Hij raakte zijn boosheid kwijt en kreeg meer duidelijkheid over wat er bij hem speelde. De vrolijke jongen kwam weer terug. De ruwe diamant is weer gaan blinken.” aldus John. 

Hoewel het gemis groot is als je kind er niet is – “Je zit ’s avonds te eten en je mist hem gewoon, want hij hoort hier.” – voelde het ook als een opluchting. “Eindelijk gebeurde er iets. We wisten: hij wordt daar goed begeleid, door lieve mensen. Dan moet je niet alleen naar je eigen gevoel kijken, maar vooral naar het belang van je kind. Daar wil je voor vechten.” 

Ook voor de broertjes en zusjes was het wennen. “In het begin was het heel raar dat Keith er niet altijd was. Maar dat wende. Ze waren iedere keer weer blij als hij thuiskomt en nu hij er weer iedere dag is, voelt het weer compleet.” 

Keith bleef in de periode bij STEK gewoon naar school gaan. Hij kreeg verschillende onderzoeken (psychologisch en systemisch) om te kijken wat er aan de hand was. Ook kreeg hij intensieve behandeling, met bewegingstherapie (PMT) en traumazorg. Niet alleen Keith kreeg hulp: het hele gezin werd meegenomen. John: “Er kwam iemand van STEK bij ons thuis kijken waar wij tegenaan lopen en wat we nog kunnen inzetten. Ze kijken echt naar het hele systeem, en gaan daarbij ver terug. Dat heeft bij mij ook dingen losgemaakt. Uiteindelijk ben ik zelf ook bij EMDR-therapie uitgekomen. Daardoor kan ik nu veel makkelijker praten over wat er speelt.” 

John en Keith kijken positief en met trots terug op de weg die ze hebben afgelegd. John: “Het kost veel tijd, maar ik wilde als ouder zijn waar je nodig bent. Je moet echt bereid zijn om ook aan jezelf te werken, in het belang van je kind. Het systeemonderzoek heeft ons veel inzichten gegeven. Zodat wij als ouders ook aan onszelf konden werken, met verschillende vormen van therapie én samen met Keith. De medewerkers van STEK waren er dus ook voor ons. Ook in praktische zin. Zo kregen we adviezen voor de momenten dat Keith weer thuis was. Het was daarnaast een fijn idee dat we altijd een noodnummer konden bellen.” 

Keith volgt nu een horecaopleiding en heeft een bijbaantje bij de supermarkt en de shoarmazaak. Zijn droom? Bij een cateringbedrijf werken.  

John: ”Ik gun het iedereen om iets te herstellen met z’n kind. Door te delen, kunnen we helen.” Dat is ook de reden dat hij als ervaringsdeskundige zijn verhaal gaat delen met andere ouders en ook medewerkers.  

Wat John het meest raakt, is het effect op het hele gezin. “Ik ben vaak zó trots op mijn kinderen. Als Keith thuiskomt en iedereen enthousiast is, als we weer die warme sfeer voelen… Dat is mede te danken aan Amarant en STEK. Keith en wij als ouders hebben hard gewerkt, maar het werpt ook zijn vruchten af bij de rest. Dat zorgt voor een sterke, mooie band.” 

John sluit af met een beeld dat hem kracht geeft: “De bloem gaat bloeien, hij verwelkt niet. De toekomst zal alleen maar mooier worden. We hebben nu tools om het zo goed mogelijk te doen. Nu de hulpverlening geleidelijk stopt, leren we op eigen benen te staan. Daar bouwen we naartoe.”